Türkiye’de Diş Hekimliğinin Meslek Olarak Tanınma Süreci

Türkiye’de diş hekimliğinin meslek olarak tanınma süreci cumhuriyet dönemine denk gelir. Türkiye’de diş hekimliğinin bir meslek olarak kabul edilmesi, Osmanlı’dan Cumhuriyet’e uzanan uzun ve önemli bir dönüşüm sürecinin ürünüdür. Osmanlı döneminde diş çekimi ve basit tedaviler genellikle berberler, seyyar dişçiler ve cerrahlar tarafından yapılıyordu. “Dişçi” kavramı, o dönemde herhangi bir resmi eğitim almamış, pratik deneyimle bu işi yapan kişiler için kullanılıyordu. Bu kişiler genellikle halk pazarlarında, çarşılarda ya da seyyar tezgâhlarda hizmet verir, diş çekimi, diş taşı temizliği ve basit dolgu uygulamaları yapardı.

Modern anlamda diş hekimliğinin Türkiye’deki ilk adımı 1908 yılında İstanbul’da açılan Dişçi Mekteb-i Âlisi ile atıldı. Bu okul, Türkiye’de ilk kez diş hekimliğini bağımsız bir tıp disiplini ve profesyonel bir meslek olarak tanımladı. 1909 yılında ilk mezunlarını veren bu okul, sonraki yıllarda birçok diş hekimi yetiştirdi.

Cumhuriyet’in ilanı ile birlikte sağlık mesleklerinin düzenlenmesi hız kazandı. 1928 tarihli 1219 sayılı “Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun” ile diş hekimliği, resmî olarak tıp meslekleri arasında sayıldı. Bu kanun, sadece diploma sahibi kişilerin diş hekimliği yapabileceğini, yetkisiz kişilerin bu mesleği icra etmesinin yasak olduğunu belirtti.

1933 Üniversite Reformu ile Dişçi Mektebi, İstanbul Üniversitesi’ne bağlanarak akademik statü kazandı. Böylece diş hekimliği, bağımsız bir fakülte yapısına kavuştu. Günümüzde Türkiye’nin hemen her büyük şehrinde diş hekimliği fakülteleri bulunmakta ve meslek, yüksek standartlarda eğitimle devam ettirilmektedir.

Bu sürecin en önemli sonucu, diş hekimliğinin berberlik ve halk hekimliği gibi uygulamalardan ayrışarak saygın bir sağlık mesleği hâline gelmesidir. Bugün Türkiye’de diş hekimleri, yalnızca tedavi değil, aynı zamanda koruyucu ağız ve diş sağlığı hizmetlerinde de aktif rol oynamaktadır.